Ik heb hier 3 uur gezeten met een hele lap tekst over Now&Wow. Over hoe tof en leuk het wel geweest moest zijn. Hoe leuk en tof het gaat worden enz.. Dat ga ik dus niet doen.
Wat ik wel wil zeggen is dat je 17 december 2011 niet gaat vergeten. Deze datum zal de geschiedenisboeken in gaan als de wederopstand van het Rotterdams uitgaansleven. De mensen die hierbij aanwezig zullen zijn, gaan als bewijstukken om 6:00 ´s ochtends de maassilo verlaten met een totale feelgood vibe om zich heen. En ik ben daar 1 van. Pech als je geen kaartje hebt.
Een productie van Nano Media. Dit is een serie van 8 afleveringen waarin ze allerlei ambachten aan het licht zullen brengen. Voor de eerste aflevering zijn ze bij het Rotterdamse Schorem, op de Nieuwe binnenweg. Ik ben best wel benieuwd naar de volgende aflevering. Eerlijk.
Ik ben geen fan van het woord urban. Ik bedoel. Wat is nou daadwerkelijk urban? Er bestaan mensen die denken dat ik urban ben. Wat is het dan in mij dat urban is? Ik ga het niet eens uitzoeken. Na dit stukje ga ik never dat woord meer gebruiken.
Daarom ga ik ook niet zeggen dat Buma Rotterdam Beats urban is. Ik bedoel. Lee Stuart is er ook. Die vind ik ook niet urban. Die guy is ghetto lavish. Daar komt geen urban meer bij kijken. Evenals onze Rotterdammer met een zuidelijk hart. Gers. De man is gewoon lekker street-chique.
De State Awards. Dat is gewoon hip-hop. Rappers en zangers komen bijeen, winnen een hartstikke gave snapback met een plexiglas doosje eromheen en gaan weer door met hun game. Je gaat er niet sneller van leven. Je blijft in die 3e versnelling. Hoe hard je ook probeert. Nederland zal hip-hop nooit in een 4e versnelling kunnen zetten. Daar is dit dorp te klein voor.
Nu kraak ik BRB niet af. Of de State Awards. Gezien ik het prima naar me zin heb elke keer. Alleen het gebruik van het woord urban. Die shit is not meer relevant. Het is verleden tijd. Ik noem een gevalletje Maassilo. Toen het nog een urban poppodium wilde zijn. Nieuwe Oogst is Nieuwe Oogst. Met veel hip-hop en ook andere sounds. Dat ik leuk vind. En dat mag.
Dus zie BRB gewoon als een leuk event vol met talentvolle hip-hop, R&B, Reggea artiesten en al dat soort gekke sounds. Ga naar wat je leuk vind. Er is voor ieder wat wils.
Ik ga naar Sef. Ik ga daar namelijk lekker op. Verder zoeken jullie het maar uit.
Wijze uitspraak van Harry Wildeman. Ook wel beter bekend als Harry van de Roxy. Dat ik dit nog niet gezien had. Meesterfeester all the way. Ain’t no half steppin hier yo.
Als je hem nog niet kent. Geen nood. Morgen kan je hem zelfs aanraken. Alfredo Gonzales. Onbekend voor velen, maar een legende voor die hem kennen. Hij heeft sinds kort een sokken merk. Dit wilt hij met iedereen delen. Morgen tijdens de Alfredo Gonzales meets Absalom experience. In Staal. Waar je dat leuke feestje hebt gehad van Bacardi. Er is drank. Vrouwen. Goodies. Merchandise. Ik en Alfredo natuurlijk. Wat wil je nog meer? DJ’s natuurlijk. Je favoriete kut surfers en skaters zijn er. De enige DJ die feest achter zijn naam mag zetten. De Amsterdamse wizard en zijn Rotterdamse apprentice. De snooze van je bar. En vooral niet te vergeten, de grootste grappenmaker op de mic. Dit zegt genoeg. Nog wat tickets te vinden bij Woei. Gussie. Venour & Picknick. Helemaal voor jou.
My main mayn! Me nigger Jeff Solo was jarig. 25 lentes heeft ie alweer achter de rug. Dit gaan we hartstikke lekker vieren bij DON. Samen met jou. Strange Boutique. Pop on Acid. Nino&Frankie. En mijn geile jongons uit het andere kamp. Beesmunt. Zin in jou. Zin in mij. Donderdag. Wie weet krijg je een vrijkaartje.
Hoewel ons oer-gebrul iedereen deed vermoeden dat we gingen winnen is het de geheel andere kant op gegaan. Team Woei was uitgenodigd door Puma om aan een leuk bowlingtoernooi mee te doen. Ik was een van de Woei afgezante die dit event mocht bespelen. Normaal ben ik qua sport not zo fanatiek. Maar zodra ik weet dat ik iets kan en het ook kan winnen, moet ik het ook winnen. Dus.
Helaas was dat niet het geval. Onze eerste (en enige) opponent was namelijk SFFRMKRS. Waarvan ik al had moeten weten dat Nick van Leyp mee zou doen en het ook nog eens goed zou kunnen. Naast dat hadden hun ook nog een hele stiekeme troef in handen. De Moeder Maria van bowlen schijnbaar. Dit tezamen komend met dat onze groep vrijwel niet tot nooit bowlt waren onze kansen geslonken. Dat bleek ook nadat wij klaar waren met onze ronde dat team SFFRMKRS in ronde 9 onze totale punten al het ingehaald.
2e ronde vond ik niet eens meer leuk om te zien. Toch wel blij geweest dat ik even ben blijven hangen. Je mocht bij de halve finale wat troeven gebruiken tegen het andere team. Zo had je trash talking door de mic. Die zorgvuldig werd gebruikt door Bill van Vage Gasten om i.p.v. trash talking wat positieve energie te spuwen richting zn eigen team. Heel sympathiek.
Melly Mel had andere bedoelingen met dit en wist ook gewoon een minuut lang iedereen te dissen van de tegenpartij, Dr. Media. Menig woord werden gewisseld. Ik ging er lekker op. Tranen in me ogen. Toch bleef het verlies in me vullingen hangen.
Een cultuur dat Rotterdammers als 1 van de weinige in deze wereld kunnen beschouwen als hun eigen. De Gabber cultuur. Geboren en getogen in deze stad. Iets wat heel veel teweeg heeft gebracht en nog steeds teweeg brengt. Designer Tom Nijhuis heeft inspiratie opgedaan bij deze subcultuur voor zijn nieuwe collectie. Hoewel ik misschien iets te jong was, heb ik ook gewoon een bomber gehad en wilde ik het Nike logo op me achterhoofd geschoren hebben. Dat ging de mama net iets te ver. Dus kreeg ik mooie opgeschoren zijkantjes. DIS Magazine interview.
